و نيز بدان كه هيچ ورع و زهدى نافعتر از اجتناب از محرّمات الهى و بازداشتن خود از آزار به مسلمين و دورى از پشتسرگويى ديگران نبوده و هيچ زندگانى گواراتر از حسن خلق نيست و مالى نافعتر از قناعت كردن به اندك بضاعتى كه كافى بوده و رفع نياز را نمايد نبوده و هيچ جهل و نادانى زيانآورتر از عجب و خود پسندى نمىباشد . باب سيصد و پنجاه و سوّم سرّ شناخته نشدن مؤمن بين مردم حديث ( 1 ) محمّد بن موسى بن متوكَّل رحمة الله عليه از على بن الحسين سعدآبادى ، از احمد بن ابى عبد الله برقى به اسنادش مرفوعا از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند : مؤمن پنهان است زيرا محاسن و خوبىهاى او را نزد حق تعالى مىبرند و در نتيجه بين مردم منتشر نمىگردد و آنها او را نمىشناسد و كافر مشهور و معروف است زيرا اعمال خوبش براى مردم است و بين آنها منتشر مىباشد و به آسمان برده نمىشوند . حديث ( 2 ) پدرم رحمة الله عليه از على بن ابراهيم ، از پدرش ، از نوفلى ، از سكونى ، از حضرت جعفر بن محمّد از پدر بزرگوارش از آباء گرامش عليهم السّلام نقل كرده كه فرمودند : رسول خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم فرمودند : دست قدرت خداى تعالى بالاى سر مؤمنين به رحمت گشوده است . حديث ( 3 ) على بن حاتم از احمد بن محمّد ، از محمّد بن اسماعيل از حسين بن موسى ، از پدرش ، از حضرت موسى بن جعفر از پدرش ، از جدّش ، از على بن الحسين ، از پدرش ، از حضرت على بن ابى طالب عليهم السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند : رسول خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم پنهان شده بود و از معروف و حسن فعلش تشكَّر و قدردانى نمىشد در حالى كه بر قرشى و عربى و عجمى افعال حسن و كردار پسنديده اش جارى و آشكار بوده و چه كسى را مىتوان يافت كه نيكو كردارتر از رسول خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم بر خلايق باشد ؟